0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Ben, Beşparmak Dağının eski küçük çobanı
Yan yatmışım, başıma destek yapmışım dirseğimi.
Nasıl unuturum otlattığım kuzuları ve yabanı,
Hafif bir yel esince salınan nergizlerimi.
          Sen, ıssız yamaçların bekçisi nazlı nergizim
          Dere kenarlarında şenliklere şenlik katan
          Kokusundan serhoş olduğum biricik sevgilim
          Kadim dostum, koparıp koklamağa kıyamadığım
 Öksüz kuzu sesleri inletirken Beşparmak Dağını
Ve ben bütün çiçekleri hoyratça koklarken
İncitmeden dokunurdum nergizimin yaprağına
Okşardım doya doya bulutlara bakıp dalarken
           Çığlık çığlığa dönerken ağıla kuzular
          Güneş çoktan Doğuşlar Tepesinde kaybolurdu.
          Nasılda çınlardı karşı yamaçlarda cesim kayalar
          Acı ağıtlar yakardı bütün koyunlar
Lodos Bafa Gölünü okşayarak gelir giderdi
Ayın önünde oynardı deve benzeyen bulutlar
Bana hayatı ve doğayı cömertçe verirdi
Bazen ürperirdim,ama bitmezdi hiç umutlar
          Bütün nergizler uyurdu  ve bütün çiçekler,
          Geceyi çekerlerdi üstlerine tül gibi.
          Sabah olacak, ben onları, onlar beni görecekler
          Yeni bir gün başlayacak dün gibi
Benim şarkılarım ve kuzularımın sesleri
Bu orkestraya karışırdı nergizlerimin kokusuydu
O esen yel değildi, belki meleklerin nefesleri
O çimenler nasıl bir sanat dokusuydu.
                                                   Ali KARAGÖZ    2008